නමුදු මම පෙම් නොකර හිත හදන්නේ කොහොම .........

ඇණ ගැසූ අතකින් දුක අනන්නේ කොහොම

ඇණ ගැසූ අතකින් ඇස පිසින්නේ කොහොම

ඇණ ගැසූ අතකින් අත වනන්නේ කොහොම

ඇණ ගැසූ අතකින් කවි ලියන්නේ කොහොම

උදුරලා දැමුයෙන් මුල් අදින්නේ කොහොම

ඉරිතලා ඇතියෙන් වැව් පිරෙන්නේ කොහොම

පරඬලා හඳකින් එළිය දෙන්නේ කොහොම

නියඟලා මලකින් සුවඳ එන්නේ කොහොම

බිඳ දැමූ දෙපයින් නැගිට ඉන්නේ කොහොම

වෙඩි තැබූ ළයකින් හුස්ම ගන්නේ කොහොම

තටු කැපු හිතකින් පිය හඹන්නේ කොහොම

නම කෙටූ බිමකින් ඉවත යන්නේ කොහොම

මලානික ඇසකින් තෙත උනන්නේ කොහොම

වලාකුළු අතරින් තරු ලිහෙන්නේ කොහොම

වෙලාවට කලියෙන් හද ගැහෙන්නේ කොහොම

විළාපය අතරින් කවි ඇහෙන්නේ කොහොම

වදන් වැල සැකෙවින් ගොණු කරන්නේ කොහොම

නිවන් මඟ සැතෙකින් නො රිදවන්නේ කොහොම

දුරින් හිඳ සැණෙකින් ළඟ රැඳෙන්නේ කොහොම

ඉතින් අප සැබැවින් හමු නොවන්නේ කොහොම

සිරි කාලකන්ණි ගේ පාපොච්චාරණය ..

මෙදා නොමැති ඉසුරක් ලැබගනු පිණිස 

ලබා ශිල්ප පුරවා ගත්තෙමි සිරස 

දම එන්න සිදුවූ විට විදු පියස 

මහා බරක් දුනි ඇදුරිඳු මට විගස

බත් බාගයක් අරගෙන දෙන්නෙක් කාලා 

තේ වීදුරුව තොල් හතරක් වෙත ඇදිලා

මාරු කසියෙන් විතරක් දිවි ගෙවලා

සිටි ඒ යුගයේ අපි අපිගැන නැහැ සිතලා

ලැබුවා පමණි සිප් කඳ මගේ හෙටක් සැකයි 

විඳලා යන දුක් කඳ මගේ අහස උසයි 

පෙරදා ශිල්ප ලැබුවේත් මහා මගෙහි සිටයි
මෙකලා සිටු දුවක් මට මහා බරකි සිතෙයි 

තක්සලාවේ කල මරලා එන කලට 

මව් මග බලන් ඇති තුටු වෙන්නට යසට 

සහතික කදක් ගෙනයනවා මදිවාට 

මම පෙම් නොකළ ඇය හා යන්නේ කෙලෙස 

මට සිප් පෙව්ව ඇදුරනි  මට වෙන්න සමා 

නුඹ දුව සමග ගම යන්නට නොහැක  මෙදා 

මටවත් කලක් අනියත් ලොව මෙයිට වඩා 

නැත අන් පිලියමක් ඇදුරනි වෙන්න සමා 

මව් පිය වදන් ගරුකර මා හා පැමිණි 

නුඹ රක ගන්නේ කොහොමද මම සිටු කුමරි

ඔහුවිත් නුඹව බස්සන් යයි මට සිතුනි

එනිසයි  නුඹව නැග්ගුවේ ගහකට දේවී.......

නන්ද කුමාරයා වෙත ..................

නිවූ ඇසි පිය පිපෙන්නට පෙර 

තැබූ තිලකය මැකෙන්නට පෙර  

සිව් දිසාවේම කවුළු හැරදා

ගලා එන්නට නෙක ඇනුම් පද 

ගිහින් එන්නම් කියා හනිකට 

සඳලුතලයෙන් බැස ගියා  නුඹ 

හැප්පි හැප්පි බිත්ති වල හිත 

ගස ගසා හිස ඇඳ වියල මත 

අළුයමට දුක කියද්දී මම

දාව ගිය නවදැලි හේන මත 

ප්‍රේමයේ මළකුණ වටා හිඳ

අතීතය තියනා විලාපය 

අසාවොත් නුඹ ආවොතින් හෙට 

දෙව්ලියන් පිරි තව්තිසාවේ 

මිණි තොරන් බැඳී වීදි ඇත හැර 

දෑත් බැඳ අපි ඇවිදගෙන යමු

එබී එබී කවුළුවෙන් මහා රෑ

ඉඟි කරන සිටු වරුන් සරනා

වීදි දිග කාටත් පෙනෙන්නට ...........

කොඳු තරම් කිසිවක් සවිමත්ද ?

අමර නිකැළැල් නුඹේ සිත,

මඟුලැතු දනින් නොවැටෙත,

සඳවත වෙසෙන අසපුව ,

දැහැනින් බිඳෙනු නොදෙනුව,

දෙපයේ නොලා නූපුර,

මේ පෑල දොර අස ,

රැදී හඟවමි අනතුර ,

පන් හිඳ තරව ගෙන,

තව තව ලියන් එනමුදු,

දුක් විඳ ලියන පුස්කොල, 

කළු මැද දැන්ම නොගනුව ,

දුබික් නෙක රෝ බියට,

අඩ දැනි නොවන බිජුවට ,

තව තව සොයන් එනමුදු, 

නොහෙකි  නමුදු වපුරන, 

නිලුපුල් මවන  බිජුවට, 

ගිනි කඳු නිසා මල ගිය ,

ඇහැ දුටු රුදුරු සිහිනය, 

යලි යලි දකිනු කීම නුඹ ......

රණ ගී දෙතොල පොපියන, 

තර කොට වසනු  හිත් ලෙන, 

රජ ගෙයි මගුල් බෙර හඬ,

අසිරි නොවෙයි අප හට,

ගිනි කඳු පුපුරවා ගිය කල, 

හෙට ලොව මදක් යෙහෙකිය, 

වප් මගුල දවසට බිජුවට මැනව වපුරත, 

නුඹ එහි හිදිය යුතු වෙයි,

බලයුත් මේ සෙත් කවි ගෙන ,

නික්මෙව මෙපුර තනනට,

හෙට ඉර නැගෙනු පළමුව ..................

test